Również lulam sie od dzieciństwa, wszyscy w domu mnie lulali i poźniej czegoś mi brakowało i sama zaczęłam się lulać na początku tylko przed snem...lulając się tak samo bujałam w obłokach, póxniej gdy rosłam nauczyłam się lulać przy muzyce i marzyć lub bujać w obłokach, dzisiaj już lulam sie do tego stopnia, że spóźnia się na wszystkie zajęcia, albo wogóle nie idę, mało co robię, lulam się calymi dniami czasami, przeszkadza mi to ale nie umiem się tego wyzbyć. Cały czas mam poplątane włosy...chyba nigdy nie skończę z tym...w nocy gdy już śpię i nie ma muzyki, czasami tez się lulam....

witam , taki objaw jak ,czytałem -raczej nie jest objawem choroby sierocej, ona objawia sie bujaniem ,w przód i w tył . znaczni, o tym jak to określiłaś w sposób przesympatyczny "lulanie "myśleć jak o integralnym elemencie twojego "ja" pomyśl ,czy była byś ,sobą pozbywając sie tego przyzwyczajenia _odruchu_

jestem przekonany , ze ludzie którzy cię znają i twoja rodzina ,nie potrafi sobie wyobrazić ,Ciebie bez tego syndromu -to element składnikowy Ciebie , nie myśl o tym w kategorii (problem , a nawet mały problem )

serdecznie pozdrawiam

_________________
nudy

Witaj, dziękuję za odzew:) Nie wyobrażam sobie życia bez lulania:) Tak jest mi dobrze i kolorowo. Jestem optymistką, a gdy spotka mnie coś złego idę się lulać i marzę sobie, że jest dobrze, lub będzie dobrze i wyobrażam sobie niesamowite fajne sytuacje, lecz nie związane z seksem, ani czymś podobnym.......to są dziecinne marzenia:P