Jak sobie przeglądałam te tematy o życiu po śmierci, to natchnęło mnie coś, bo czytałam w necie tekst o Diamentach Pamięci bodajże, tak to się nazywa - chodzi o kamienie szlachetne robione z ludzkim DNA, ze szczątek zmarłych, takie pamiątki po ważnych ludziach - i w związku z tą formą pośmiertną, którą można traktować jak wcielenie człowieka, chciałabym Was zapytać, czy chcielibyście się wcielić w taki kamień po śmierci?

Dla mnie sprawa interesująca - wolałbym chyba być diamentem niż dać się zakopać w ziemi i być zjadanym przez robale, forma piękna, długotrwała, więc ja raczej bym chciał ;].

Ja bym chciała być diamentem pamięci, kojarzyłabym się moim przyszłym krewnym z pięknym, trwałym, silnym charakterem ;) Bo wiadomo, że ci, którzy mnie znają, to i tak zachowaliby mnie w swojej pamięci, ale to fajna rzecz dla przyszłych pokoleń, które mogłyby swoich przodków jakoś tak bardziej kojarzyć...

A wiecie, że z włosów Violetty Villas będą takie diamenty pamięci robione? Tak jak pisała turanka - siła charakteru na pewno się w tym kamieniu odzwierciedli, i ogólnie blask - to, jaką Villas była piosenkarką czy artystką, jaka była znana. Jej fani pewnie są wniebowzięci ;]

A co za różnica czy cię zjedzą, zdmuchnie wiatr i czy potną na kawałki i powsadzają gdzie popadnie. Przecież ty tego czuć nie będziesz, jedyna pociach pozostanie dla bliskich w takiej czy innej formie to bez znaczenia bo jak nie będzie miał kto cię wpominać to i tak cię nie będzie.

Właśnie jest różnica - dla bliskich - dla nich jednak ta forma pamiątki, czy to jest pomnika na cmentarzu, czy spopielone szczątki, czy diament pamięci - to na pewno ma znaczenie, i ma wpływ to, jak bliscy poradzą sobie ze stratą ukochanej osoby, więc to do nich powinna należeć decyzja o tym, jak zmarły zostanie upamiętniony.

Hmm. W sumie to wolałbym żeby ta decyzja zależała od woli zmarłego jeśli zdążył taką wyrazić:)
Ja mam na tematy pogrzebowe dość oryginalne zdanie dlatego go nie przytoczę. Mogę powiedzieć, że jest to spowodowane chyba nie radzeniem sobie ze zjawiskiem śmierci. Mogę o tym mówić ale jak ktoś bliski umrze to nie radzę sobie z tym kompletnie. O tych diamentach to słyszałem parę lat temu. Zaś od psychologa wiem, że to nie jest chwilami dobre posiadanie takich pamiątek- należy się pogodzić z tym, że ktoś już odszedł i "materialnie" tego faktu nie pielęgnować. Tzn można wspominać zmarłego ale przesadna troska o np pomnik na grobie może już świadczyć o tym, że ktoś nie dopuszcza do końca myśli o tym, że ta osoba odeszła.

Marecki - przytocz swoje poglądy, każda oryginalna opinia, nieważne, jaka by ona była, na pewno zostanie przyjęta na forum z entuzjazmem :). Wiadomo, że strata bliskiej osoby to jest chyba najcięższe przeżycie, jakie może nas w ciągu życia spotkać, o ile pamiętam takie zestawienia poziomu stresu, na jaki jesteśmy narażeni w ciągu życia, to właśnie śmierć kogoś bliskiego jest na samym szczycie (albo gdzieś blisko) - to znaczy, że dla nas to najtrudniejsze wydarzenie tak w ogóle. A posiadanie pamiątek? Ja sobie nie wyobrażam nie mieć pamiątek po bliskich, jednak nie jest tak, że jak ktoś umiera, to wszelkie wspomnienia z tą osobą są wymazywane - wręcz przeciwnie - ona żyje w naszej pamięci. A skoro jest żywa w pamięci, to dlaczego takie pamiątki jak ten diament pamięci nie miałyby być symbolem tego, że nadal o zmarłym pamiętamy? Dla mnie taki punkt widzenia wydaje się logiczny.