Zgadzam się z Indardo - trzeba nauczyć się z nim żyć...bo czasem tez motywuje do działania

Przede wszystkim nie dać się mu opanować. I wydzielać specjalnie czas, w którym mówimy sobie - teraz mam wy... - odpoczywam ;)

Można skorzystać z usług osobistego trenera :)

No to pozazdrościć tak łagodnych stresów ;)

Dobrze jest wyobrazic sobie, co w danej sytuacji najgorszego może sie stać. Zmierzyć sie z tym w myślach, wtedy stres opadnie, gdy przekonamy się, że tak naprawdę żadna tragedia się nie wydarzy.

Najlepiej, aby lubiana przez Ciebie osoba usiadła tak abyś ją widziała, staraj się patrzeć przez cały czas na nią przez to za pomnisz, że w sali jest jeszcze ktoś

Szczerze nie wiem zbytnio co znaczy nieśmiałość, bo nie miałam z nią problemów. Ale chyba najlepiej byłoby robić małe kroczki, ktore zbliżają do celu.

W pokonywaniu wszelkich trudności konieczne są małe kroczki. Przy walce ze stresem pomaga też seria relaksacyjnych wdechów.

Mi tam wdechy nie pomagają. Ale wyobrażenie sobie co najgorszego możę się stać, jak najbardziej. To ustawia wszystko we właściwej perspektywie.

Stres leży w głowie. Tylko odpowiednim nastawieniem można go pokonać.